11 Mei 2006 - naar de Bromo vulkaangebied

Deze ochtend is het erg helder en vanaf de straat van ons hotel hebben we goed uitzicht op de rokende Merapi vulkaan. Hij ligt hier 29 kilometer vandaan en is al dagen in het nieuws omdat experts een dezer dagen een uitbarsting verwachten. Mensen die in een straal van 5 kilometer van de vulkaan wonen zijn inmiddels geëvacueerd. Wij zijn in ieder geval vertrokken voordat hij rare dingen gaat doen want na het ontbijt rijden we naar het vliegveld voor onze vlucht van Yogyakarta naar Surabaya.

Het inchecken gaat erg snel alleen ons vliegtuig is nog niet gearriveerd. En dat betekent vertraging. Ruim 1,5 uur. De vlucht zelf is zo voorbij, na 3 kwartier landen we al op Surabaya. Hier worden we opgewacht door een nieuwe chauffeur en een nieuwe gids Henk, die verrassend goed Nederlands blijkt te spreken.

Vanaf Surabaya is het ongeveer vijf uur rijden naar het gebied van de Bromo vulkaan. Voor het grootste gedeelte volgen we de hoofdweg en dit wordt echt de ergste rit uit mijn leven! Het verkeer is een nachtmerrie en er geldt hier maar 1 regel: het grootste voertuig heeft de macht. Wij zitten in een witte 6-persoonsbus en onze chauffeur rijdt als een idioot. Iedereen die we tegenkomen duwt hij zowat de berm in. Op deze hoofdweg rijden ook veel vrachtwagens die we in moeten halen. En dat doet onze chauffeur dan ook, ongeacht of er een andere vrachtwagen aankomt, of tegenliggers ,of een bocht of een heuvel. Het gaat iedere keer maar net goed en ik heb het zweet in mijn handen en op mijn voorhoofd staan.

Onze gids Henk doet alsof er niks aan de hand is en is in een uitgebreid gesprek verwikkeld met Jan, die inmiddels ook wel wat wittig ziet. Zodra we van de hoofdweg af zijn wordt het gelukkig een stuk beter. We komen door kleine dorpjes en bezoeken ook nog het vissersstadje Pasuran waar duidelijk grote armoede heerst.

Rond een uur of zes arriveren we in het dorpje Cemoro Lawang dat op 2000 meter hoogte aan de voet van de Bromo vulkaan ligt. Zodra de zon hier onder is daalt de temperatuur en voor het eerst tijdens onze reis hebben we het koud.
Het is zelfs zo koud dat ik middenin de nacht mijn kleren weer aantrek en de dekens tot over mijn hoofd trek. Dat is even wennen.